Σαράντα χρόνια από το θάνατο
του Νίκου Ξυλούρη: Είναι πάντα εδώ!

8 Φλεβάρη 2020- Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το πρόωρο θάνατο του σπουδαίου λυράρη και τραγουδιστή, που σφράγισε με τη φωνή του το ελληνικό τραγούδι.

Τα χρόνια πέρασαν αλλά τα τραγούδια του παραμένουν ριζωμένα στις καρδιές μας. Μας εμψυχώνουν, όπως, το Νοέμβρη του 1973, εμψύχωναν τους «ελεύθερους πολιορκημένους» πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.

H αγέρωχη κρητική φωνή του που, στην καρδιά της δικτατορίας, γίνεται σημαία αντίστασης, η συνάντησή του με μεγάλους μουσικοσυνθέτες και την ποίηση σπουδαίων ποιητών του τόπου μας αλλά και το σπάνιο ήθος του Νίκου Ξυλούρη τον έκανε ανίκητο στο χρόνο.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι μετανάστες του Μοντρεάλ είχαμε την μοναδική ευτυχία να τον απολαύσουμε από κοντά, λίγο πριν τον θάνατό του, όταν επισκέφτηκε την πόλη μας. Τον καιρό εκείνο ο Εργατικός Σύλλογος είχε τον χρονιάτικο χορό του. Ο Ξυλούρης το έμαθε και μας έκανε την θαυμάσια έκπληξη να έρθει να μας τραγουδήσει μερικά τραγούδια. Μάλιστα μας υποσχέθηκε τότε πως θα ερχόταν πάλι στο Μοντρεάλ, ειδικά για τον χορό του Συλλόγου μας.

Δεν πρόλαβε. Ο Νίκος έφυγε στα 44 χρόνια του χτυπημένος από την επάρατη ασθένεια. Όμως , όπως έλεγε ο Χρήστος Λεοντής, αποχαιρετώντας τον, «Τον Νίκο δεν πρέπει να τον κλάψουμε, πρέπει να τον τραγουδήσουμε». Και τα τραγούδια του ζουν και συνεχίζουν να τραγουδιούνται, όχι μόνο από τους παλιότερους αλλά και από τις νέες γενιές, που τον ανακαλύπτουν και τον τραγουδούν με τον ίδιο ενθουσιασμό, το ίδιο πάθος.

Η μορφή του Νίκου Ξυλούρη ταυτίστηκε με την περηφάνια, την ανθρωπιά, την αγωνιστικότητα. Ο Ψαρρονίκος, από τα ορεινά Ανώγεια του Ρέθυμνου, που γαλουχήθηκε με τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας, ήταν πάντα παρών στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού μας για ένα καλύτερο αύριο. Στη σύντομη ζωή του πρόλαβε να μας διδάξει πολλά για το ρόλο του καλλιτέχνη, για τη στάση απέναντι στην τέχνη του και στην κοινωνία.


Ποιός δεν έχει τραγουδήσει το «Πότε θα κάνει ξαστεριά»;