Καναδικές εκλογές: Τί κάνουν τα συνδικάτα
για την προώθηση των εργατικών δικαιωμάτων;

11 Οκτώβρη 2019-

Είναι γεγονός ότι η ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες έφεραν ένα πισωγύρισμα για την εργατική τάξη και στον Καναδά, όπως και στις άλλες κοινωνίες της Δύσης.

Στην εφημερίδα People’s Voice του Κομμουνιστικού Κόμματος Καναδά διαβάσαμε την παρακάτω ενδιαφέρουσα επιστολή αναγνώστη, που συγκρίνει την σημερινή δράση των καναδικών συνδικάτων σε σχέση με την περίοδο πριν το 1990.

Η επιστολή αναφέρεται στα μεγάλα καναδικά συνδικάτα. Εμείς σημειώνουμε πως και στο Κεμπέκ η κατάσταση δεν είναι πολύ διαφορετική. Η μετάφραση από τα Αγγλικά είναι πρόχειρη αλλά κατανοητή.

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους των πανεπιστημιακών μου σπουδών, έζησα για πρώτη φορά μια μαζική, εξωκοινοβουλευτική πολιτική εκστρατεία.

Ήταν Φθινόπωρο του 1988 στην επικαιρότητα ήταν " η συμφωνία του ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ". Φυσικά, τα μεγάλα κόμματα είχαν πολλά να πουν για τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών - οι συντηρητικοί του τότε πρωθυπουργού Mulroney την υποστήριζαν, οι φιλελεύθεροι του Turner την κατήγγειλαν, όπως και οι νεοδημοκράτες του Broadbent- αλλά οι εικόνες και οι αναμνήσεις για μένα ήταν από διαφορετική πηγή.

Η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου (NAFTA) είχε υπογραφεί πριν από ένα χρόνο, τον Οκτώβριο του 1987, και ένα μαζικό κίνημα ενάντια στη συμφωνίααν είχε ήδη εκδηλωθεί, γύρω από μια οργανωτική δομή, σε ολόκληρη τη χώρα, που ονομάστηκε Δίκτυο Υπέρ του Καναδά (Pro-Canada Network (PCN).

Στο κίνημα αυτό συμμετείχαν προοδευτικές οργανώσεις και ομάδες, που ήταν αντίθετες στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου - το Συμβούλιο των Καναδών, η Εθνική Ένωση Αγροτών, ο Εθνικός Οργανισμός κατά της Φτώχειας, η Εθνική Επιτροπή Δράσης για τη Θέση των Γυναικών, η Συνέλευση των Πρώτων Εθνών, ακόμη και κάποιες εκκλησίες , ειρηνευτικές οργανώσεις και πολλές άλλες. Είχε ασθενέστερη σύνδεση με προοδευτικές κινήσεις στο Κεμπέκ - το όνομα σίγουρα δεν βοήθησε - αλλά συνδέθηκε με το Coalition Québecoise d'opposition au libre-échange (Κεμπεκιώτικη Συμμαχία ενάντια στο Ελεύθερο Εμπόριο.

Χρηματοοικονομική και οργανωτική σπονδυλική στήλη της συμμαχίας ήταν το συνδικαλιστικό κίνημα στον αγγλόφωνο Καναδά, το Καναδικό Κογκρέσο Εργασίας (αντίστοιχο της ΓΣΕΕ) και οι κύριες θυγατρικές του. Με την εργατική τάξη ως μηχανή, το δίκτυο μπόρεσε να οργανώσει μια σειρά μεγάλων συγκεντρώσεων, σε όλο τον Καναδά, όπου ομάδες μελών, συμπεριλαμβανομένων των επαρχιακών δικτύων, κατάρτισαν σχέδια δράσης για να μην εφαρμοστεί η Συμφωνία. Τα σχέδια αυτά περιελάμβαναν μια συνεχή, πολύπλευρη εκστρατεία, που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν από τις ομοσπονδιακές εκλογές και συνεχίστηκε μέχρι και μετά την ψηφοφορία.

Αυτή η συντονισμένη προσπάθεια έφερε εκατοντάδες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε ολόκληρη τη χώρα, διαδηλώσεις στα σύνορα Καναδά-ΗΠΑ, πορείες, εκστρατείες και μαζική παρέμβαση στη δημόσια εκπαίδευση. Τα μεγάλα ΜΜΕ δεν βοήθησαν βέβαια, αλλά πάντως αναγκάστηκαν να δημοσιεύσουν πολλές φωτογραφίες από διαμαρτυρόμενους που ακολουθούσαν τον πρωθυπουργό Brian Mulroney σε κάθε του εμφάνιση, στην προεκλογική περίοδο. Η εκστρατεία αυτή του PCN αποτέλεσε βασικό παράγοντα στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης, που ενώ υποστήριξε τη Συμφωνία για το ελεύθερο εμπόριο το 1987, αντιτάχθηκε σ’αυτή ένα χρόνο αργότερα.

Η ομιλία του Bob White προέδρου του καναδικού συνδικάτου Auto Workers (CAW)(στο συνέδριο του 1988 της Ένωσης Ενωμένων Εργατών Ψαράδων και Συμμαχιών θεωρείται μία από τις μεγάλες ομιλίες που έγιναν στη χώρα αυτή.

Ο τότε πρόεδρος του μαχητικού συνδικάτου CAW περιέγραψε τη Συμφωνία με σαφείς ταξικούς όρους, με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης σε έντονη αντίθεση με εκείνα των επιχειρήσεων. Ο συνδικαλιστής ηγέτης υποστήριξε τη δημόσια παρέμβαση στην οικονομία, αν και σε περιορισμένη κλίμακα, και κάλεσε τους εργαζόμενους να αντιταχθούν τόσο στο ελεύθερο εμπόριο όσο και στις οικονομικές δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από αυτό.

Το κίνημα PCN είχε τους περιορισμούς του. Ήταν σταθερά ένα κίνημα διαμαρτυρίας, ενωμένο και σαφές στην αντίθεση του προς το ελεύθερο εμπόριο, αλλά λιγότερο στην πρόβλεψη συγκεκριμένων πολιτικών απαιτήσεων. Η εθνικιστική ρητορική της μπορεί να ήταν χρήσιμο οργανωτικό όχημα στον αγγλόφωνο Καναδά, αλλά εξασθένησε την ικανότητά της να συντονιστεί με το γαλλόφωνο Κεμπέκ, και να προβεί σε σαφή ταξική ανάλυση στην εργατική τάξη. Υπήρχαν συνεχείς υποψίες και «πολέμους χλοοτάπητα» μεταξύ των ομάδων μελών. Δεν υπήρξε χρήση του όπλου πολιτικής απεργίας. Αυτές οι προκλήσεις, και άλλες, εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα.

Ωστόσο, σε σύγκριση με αυτά που βλέπουμε στην φετινή ομοσπονδιακή προεκλογική περίοδο, η εκστρατεία για το δίκτυο Pro-Canada είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία.

Στις φετινές εκλογές του Καναδά, το Καναδικό Κογκρέσο Εργασίας, το οποίο αντιπροσωπεύει περισσότερους από 3 εκατομμύρια εργαζόμενους, φαίνεται να περιορίζεται σε μια εκστρατεία ιστοτόπου σχετικά με την "δικαιοσύνη για όλους".

Δεν υπάρχει καμία αναφορά για δημόσια παρέμβαση στην οικονομία - η "δικαιοσύνη" του Καναδικού Κογκρέσου Εργασίας θα έρθει μέσω δημόσιων επενδύσεων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις-.

Δεν υπάρχει καν έκκληση για ένα διευρυμένο καθολικό δημόσιο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, ένα αίτημα που παρουσίασε το Κογκρέσο το 2016.

Αντί για διαμαρτυρίες, το Καναδικό Κογκρέσο Εργασίας προσφέρει στον δικτυακό της τόπο μια "αναφορά" δύο γραμμών. Αντί να απαιτεί κυβερνητική παρέμβαση εκ μέρους των εργαζομένων, το CLC φιλοξενεί "Εξεταστικά Συμβούλια Παρακολούθησης των Συζητήσεων".

Είναι το ίδιο μήνυμα "ταξικής συνεργασίας" που έστειλε το Κογκρέσο Εργασίας κατά τη διάρκεια της επαναδιαπραγμάτευσης της NAFTA. Στη συνέχεια, αντί να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους εναντίον εταιρικών εμπορικών συναλλαγών, συμμετείχε στο συμβουλευτικό συμβούλιο της NAFTA και ζήτησε συμβιβαστικές διαπραγματεύσεις χωρίς να αμφισβητήσει-ούτε για μια στιγμή- αν η παραμονή στη NAFTA ήταν καλή για τους εργαζόμενους.

Και δεν μπορούμε σήμερα να κοιτάξουμε το άλλογε μαχητικό συνδικάτο Auto Workers (CAW)για οποιεσδήποτε ιστορικές ομιλίες για την ταξική πάλη.

Ο σημερινός πρόεδρος,Unifor, φαίνεται να υιοθέτησε εντελώς την τακτική του «μικρότερου κακού» σε αυτές τις εκλογές, ζητώντας μια Φιλελεύθερη ψήφο για να μπλοκάρει τους Συντηρητικούς. Μάλιστα ο Unifor κάλεσε τον Justin Trudeau και τον Chrystia Freeland να μιλήσουν στο συνέδριο του συνδικάτου. Το ότι αυτοί ήταν οι μόνοι πολιτικοί ηγέτες που κλήθηκαν να μιλήσουν, αποτελεί ένδειξη για το πόσο βαθιά φιλελεύθερη πολιτική (συμπεριλαμβανομένης, στην περίπτωση της Freeland, δεξιάς φιλελεύθερης πολιτικής) έχει διεισδύσει στη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση του ιδιωτικού τομέα στον Καναδά.

Η καμπάνια του συνδικάτου απαιτεί να αντικατοπτρίζει εκείνες της Κογκρέσου και είναι επίσης δειλά, επικεντρωμένη γύρω από τις δημόσιες επενδύσεις σε ιδιωτικές εταιρείες προκειμένου να προσφέρει θέσεις εργασίας.

Και εδώ, πάλι, τίποτα για τη δημόσια ιδιοκτησία και την παρέμβαση στην οικονομία, τίποτα για τις συντάξεις, και τίποτα για μαζική εργατική κινητοποίηση. Το Μόνο που φαίνεται να τους ενδιαφέρει είναι η οργάνωση συγκεντρώσεων για τους φίλους τους φιλελεύθερους υποψηφίους.

Είναι μια θλιβερή κατάσταση. Σε εκλογές όπου διακυβεύονται πολλά - η απειλή μιας νέας παγκόσμιας ύφεσης, ο αυξανόμενος κίνδυνος του πολέμου και του φασισμού και μια κλιματική κρίση που απαιτεί πραγματική δράση - χρειαζόμαστε το εργατικό κίνημα για να επιταχύνει τις ριζοσπαστικές πολιτικές και την οργανωτική μαχητικότητα . Ναι, υπάρχουν διαχωρισμοί στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά μια μαζική εκστρατεία που βασίζεται σε πολιτικές απαιτήσεις της εργατικής τάξης θα παρείχε μια βάση ταξικής πάλης για την ανοικοδόμηση της ενότητας.

Αντ 'αυτού, παίρνουμε την εκκωφαντική σιωπή του οπορτουνισμού και του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί - οι προοδευτικοί συνδικαλιστές, τόσο σε επίπεδο βάσης όσο και σε ηγετικές θέσεις, θα συνεχίσουν να οργανώνουν και να ασκούν πιέσεις για εργατική μαχητικότητα βασισμένη σε θέσεις ταξικής πάλης. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός πρέπει να τελειώσει.

Η μαζική, εξωκοινοβουλευτική πολιτική εκστρατεία της εργατικής τάξης είναι πολύ σημαντική για να μείνει πίσω στο 1988.

Γράμμα του Dave McKee
που δημοσιεύτηκε στις 7 Οκτώβρη στην People’s Voice
του Κομμουνιστικού Κόμματος Καναδά